زندگی ها همه تکرار و مکرار

درس ها همه تکرار و مکرار

طبیعت نیز بود٬ تکرار مکرر

تاریخ نیز همه تکرار و مکرر

تعبد هم شده تکرار و مکرر

عشق نیز باز تکرار و مکرر

انسان ها همه تکرار و مکرر

آمدن ها همه تکرار و مکرر

حرف ها همه تکرار و مکرر

و رفتن نیز همان طور مکرر

عاقبت نیز همین است؟!! تکرار مکرر؟!!

پشت هر عاقبتی هست بدیع حادثه ای

پس هر آمدنی هست بدیع زندگیی

پس تو ای آدم خاکی٬ بدان.

تو بدیعی٬ گرچه گرفتار به تکرار و مکرر

تو را باید٬ که بینی همه تکرار و مکرر 

که تکرار بود خود سبب دیدار مکرر 

و نگشتن٬ همه تکرار و مکرر

+ نوشته شده در شنبه ششم آبان ۱۳۹۱ ساعت 14:36 شماره پست: 198

خانه ای به فراخی تنگ!!.

و اهل خانه ای به همان نسبت.

و انتظاری به بلندای عمر.

این است رسم مروت؟!!

دل کندن محتوم و مشکل.

لیک واجب و ضرور.

ولی باید کند و رفت!

آماده ایی؟ 

 اما کی و کجا ؟   

+ نوشته شده در چهارشنبه ششم اردیبهشت ۱۳۹۱ ساعت 22:32 شماره پست: 162

دکتر از زندگی بگو !!!

این که مرگ حقیقتی در پس هر زندگی است،

درست !!

اما در لحظه درک حقیقت لبخند حقیقی کودکی معصوم در چهار چوبه درب ،

از مرگ گفتن چه صیغه ایست؟!!

میان خنده کودک، که زندگی آور است،

و مرگی که از درب و پنجره ها، بی توجه به قفل ها و خنده ها می آید،

چه تناسبی است؟!!

دکتر از مرگ خارج شو !!!

و به زندگی برگرد و از زندگی بگو.

ذهن خود را درگیر حقیقتی دیگر کن، برادر

حقایق این دنیا، فقط مرگ نیست!!

زندگی هم حقیقتی است واضح و قدر دانستنی.

امروز مردم ایران بیشتر از آن که به مرگ بیندشند،

باید به زندگی بیندیشند.

و ما نیز.

حقا که استاد سخن و تفکری و البته ریز بین،

لذا به هر چه دلت می خواهد بیندیش.

و هرچه دل تنگت می خواهد بنگار

بنگار ، نگاریدنی ماندگار

بنگار که خداوند به آنچه می نگارد و نگاشته می شود،

قسم یاد کرده است.

شاید دل ما را نگاشتن آرام می کند.

پس خداوند دلت را به نگاشتن هایت آرام گرداند.

ضیا قلبت را در نگاشته هایت بروز ده

که روشن کند دل خلقی را

افسار دل را که رها کنی می برد به جایی که رفتن بدان مشکل است.

 پس رها کن تا برویم. 

+ نوشته شده در شنبه دوم اردیبهشت ۱۳۹۱ ساعت 21:21 شماره پست: 161

خورشید هر روز در آسمان دلم می چرخد و می گوید : "تو در همه جایی". صبحدمان که فروغش از شرق می روید، و دلبری های بی مثالش را به حد کمال می رساند، قبله گاه نمازم مشرق می شود؛ اما به گاه غروب نیز جلوه ها دارد، و صورتم را ناخوداگاه سوی مغرب می کشاند، اینجا همان قبله گاه چشم آشناست که مرا رو به قبله غرب می کند؛ بهنگام ظهر نمی دانم به کدام سو بایستم، و تو را تماشا کنم، لذا سر سوی آسمان می شوم، و تو را آن بالاسرها می جویم.

با غروب خورشید و آمدن شب سکوت و سایه نیز می آیند، همهمه ها از گلوها باز می ایستد، و باز تو در سکوت و تاریکی بهتر از هر زمانی جلوه گری؛ بهتر از روز که با آن خورشید زیبایش، که همه جا را روشن می کند؛ در آن دم تو را با سکوت سیر گوش می کنم؛ به دور از ناله های شبخیزان و یا دزدانی که از دیوارها بالا می روند، و حواسم را از تو پرت می کنند، تو را در سکوت بهتر می توانم شنید؛ که در هیاهوها انگار تو هم گم می شوی، کاش دهان ها را بَستی بود، تا کسی نه بر سری، و یا بر سکوتی فریاد نتوانست زدن، و سکوتی و یا سری را نتوانست شکستن؛ گویا که تو در سکوت از پیداترین هایی؛ و در همهمه ها، ضجه ها، فریادها، بی قراری ها، هیاهوها، شلوغی ها، وِرد های بلند و... محو خواهی شد؛ در چنان هنگامه ایی هر چه نگاه می کنم تو را نمی بینم، انگار تو را با گوشه خلوت و سکوت غار حرا راحت تر می بینم، تا هنگامه شلوغِ هروله در صفا.

هر سو که می نگرم نقش رخ تو را جلوه گر می بینم، اما در سکوت این رخ نمایان تر است؛ ای غایب از نظر! آیا تو هم ما را می بینی؟! در کدام حالت می خواهی، در سکوت و یا هیاهو، نمی دانم؟ لابد می بینی؛ اگر دوست نداشتی هم می توانی نبینی؛ در غیبت تو هم چرخ جهان شاید بچرخد، زیرا که بسیاری تو را خارج از چرخه می بینند و چرخشان نیز می چرخد؛ روزگار ما و آنها هر دو ورق می خورد؛ آنقدر روتین می گذرد که انگار بود و نبودت یکیست؛ اما نه هرگز این طور نشاید و نیست، که بود و نبودت، یکی باشد، بودنت بسیار آرام بخش و امید دهنده دل است.

کاش مدعیان، ما را در سکوتمان وا می گذاشتند، و می رفتند، کاش آنان نیز سکوت را به فریاد ترجیح می دادند؛ کاش سکوت وهم انگیز، ترسناک و باعث عقبگرد نبود، تا تو را سیر می شنیدم؛ و آرزوی سکوتی طولانی می کردم، کاش هیاهو از گِرد هیاهوگران بیش نمی رفت؛ تا خود در آن بمانند و دیگران را از تو غافل نکنند.

گویند که دیگر با ما سخنی نخواهی گفت، و با احمد این سخن را به پایان بردی؛ و ارتباط آسمان و زمین دیگر تا مدت ها قطع خواهد بود؛ اما من که باور ندارم، که چنین شود، چرا که هر لحظه صدایت را در گوش خود می شنوم، و یا چیزی با من، از تو حدیثِ دل می کند، و انگار دلم سرزمین تو و دایم در غوغای چیستی و کیستی توست؛ و با تو درگیرم می کند، طوری که با هیچ کس بیش از این درگیر نیستم.