"جعبه سیاه" !
باز دلت را به باد سپردی و بازیچه بازی های کودکانه اش شدی؟
تو بازی خورده آسمان و زمینی،
تو را به امتحان، به ناکجا آباد می برند،
تا اصل و نسبت را هم فراموش کنی،
و تو را به میزان خود می کشند،
و تو چون "رفوزه های ته کوزه"،
باز هم این بازی روزگار را می بازی،
و من در این هوای بد، هوای "کولاک" کرده ام،
کاش تو را به گفتگوی سنگ ها راهی بود،
کاش تو را به گاهِ خشمُ خشونتِ موج ها راهی بود،
کاش با غرش نیروهای آسمانی همکلام می شدی،
کاش آنی نبودی که هستی،
کاش همان بودی که می خواستی،
اما افسوس که از کاشتن این کاش هیچ نرویید.
