"مشکل در این است که نمی دانیم چگونه گوش کنیم، ببینیم و بشنویم؛ زیرا وقتی سخن نو بیان می شود، ما آن را در همان ظروف قدیمی (ذهنی خود) می ریزیم، با همان واژه شناختی های قدیم همسازش می کنیم، و بنابراین آنرا ضایع و خراب می کنیم."
کریشنا مورتی
مدرس (ایالت تامیل نادوی هند)،
ششمین دور سخنرانی های عمومی،
23 نوامبر 1947
چون شر پدید آمد و بر دست و پای بشر بند زد، و او را به غارت و زندان ظالمانه خود برد، اندیشه نیز بعنوان راهور راه آزادگی، آفریده شد، تا فارغ از تمام بندها، در بالاترین قله های ممکن آسمانیِ آگاهی و معرفت سیر کند، و ره توشه ایی از مهر و انسانیت را فرود آورد. انسان هایی بدین نور دست یافتند، که از ذهن خود زنجیر برداشتند، تا بدون لکنت، و یا کندن از زمین، و مردن، بدین فضای روشنی والا دست یافته، و ره توشه آورند.
