چون غمی می رسید، مرحوم مادرم از ته دل می گفت :
"خدایا راضی ام به رضای تو" [1]
اما من هرگز از او نپرسیدم، مادر! رضایت خدای تو در چیست؟!
حال بدین فکر می کنم، که رضای خدای من، در چیست،
و تنها رضایتش را در انسان بودن، می بینم،
همانگونه که او ما را انسان آفرید،
نه فرشته، و نه دیو،
بلکه انسانی، در میان پیوستاری ار دیو و فرشته در دو سو،
آزاد و صاحب عقل،
اما تو ای معبود من، ای اورمزد بی همتا!
تو را چه راضی خواهد کرد؟
مدح گویی و ثناگوییت؟
دل به این و آنی بستن، که مدعی تواند؟!
به اشتراک بگذارید
آیا روزی فرا خواهد رسید که در خیابان راه بروی دود سیگار یک فرد سیگاری به حلق شما فرو نرود
به مناسبت 31 می روز جهانی نه به دخانیات
به اشتراک بگذارید
