سارتر نقش یک عصیانگر را بازی می‌کند، اما همچنان در دامِ «انتخاب کردن» گرفتار است. او می‌گوید با رد کردنِ نقشی که آن‌ها تعیین کرده‌اند، ثابت می‌کنی که زندگی‌ات متعلق به خودت است؛ اما چرا اصلاً باید چیزی را به آن‌ها ثابت کنی؟ درست در همان لحظه‌ای که با نقشِ تحمیلیِ آن‌ها می‌جنگی، همچنان در حال واکنش نشان دادن به آن‌ها هستی و آن‌ها از طریق همین عصیانِ تو، همچنان بر تو تسلط دارند. استادِ حقیقی، نه نقشی را انتخاب می‌کند و نه با نقشی می‌جنگد؛ او صرفاً بساطِ آن نمایش را برمی‌چیند، نیاز به تماشاگر را کنار می‌گذارد و به‌سادگی، آزادیِ مطلقِ خویش را نفس می‌کشد.