اما تفاوت عمده ایی که بین قانون گذار آسمانی و قانون گذار زمینی وجود دارد این که، آموزگار هستی هرگز به دنبال شکستن قوانین خود نیست و شدیدا به آنچه وضع کرده، وفادار و عامل است، ولی قانون گذار زمینی قانونی کلی را قرار می دهد و از همان لحظه که قانون گذاری می کند ذهنش درگیر عبور از همان قانونی است که گذاشته تا مبادا دست و پاگیر خودش شود و آزادی عملش را محدود نماید، و لذا وقتی به تبصره ها که می رسد راه هایی تعبیه می کند که بتواند قانون خود را دور بزند و عملا وقتی نگاه می کنی دشمنان اساسی ترین قوانین خود قانون گذاران آن هستند که این قوانین یا توسط آنها دور زده می شوند و یا بی اثر شده و یا نادیده انگاشته می شود.
قانون گذار آسمانی و زمینی هر دو واقفند که سیستمی که خلق کرده بر اساس نظم قانونیست که بقا خواهد یافت ولی قانون گذار آسمانی در عین توانایی برای شکستن قانون، آن را هرگز نقض نمی کند ولی قانونگذار زمینی علیرغم وقوف به این امر، قوانین و تعهدات را زیر پا گذاشته حال آنکه می داند این عملش از سیستم چیزی باقی نخواهد گذاشت ولی باز به دمی که در آن هست فکر می کند و قوانین را دور زده، زیرپاگذاشته، نادیده می انگارد و تفسیر به رای می کند و...
برای همین است که این جهان باقی است و تمدن ها و سیستم ها تفکری می آیند و می روند، شاید بتوان گفت عامل از بین رفتن سیستم ها و یا به نوعی تمدن ها فاصله گرفتن آنها از اصول و قوانین است که خالق آن و یا جانشینان خالق، آن را بی اثر کرده و مقدمات سقوط، انحلال و اضمحلال آن را فراهم می کنند. این است که می توان گفت مهمترین دشمنان سیستم های این دنیایی، در واقع رهبران همان سیستم ها هستند و آنهایند که مقدمات نابودی خود و سیستم خود را آغاز و به انجام نافرجامش می برند.
