به غم شدیم غرق و، ز یاد شد، رسم میگساری ها           می شرابگین که نه، می ناب غمگساری ها

هوا، هوای می است و، زمانه، زمانه ی گلعذاری ها        رهی به باغدان می بینی؟!، زین هوای غمگساری ها

به دره ها گذر و، شاخسار نظر و، ببین تباهی ها                   به نزد کاردان مانده؟! جز نوا و نوحه گری ها

خلوص عشق بَرَد ز دیده، رسم حساب گری ها               بُوَد به راه مَست، جُز اندوه، بعد از این خماری ها؟!

رهی بِجوی زین سایه ی سنگین خسروانی ها             که خسروان همه جمعند به غارت، و هم طفیلی ها

حماسه ها همه از یاد برفت در این جدایی ها                  رجز شده خود حماسه، به نزد رجاله، رنگین ها   

شه است و، شهنامه و، حکایت شهینی ها                      شهادتم هنر است به میدان، بدین خباثت ها

شدیم هلاک در کلمات، گیر در حدیث کردن ها              تبار و تیره ما رفت به باد، زین سفاهت ها

کُشَد غصه و درد، دلم را، ز رسم نخبه کشی ها                   ز بابک و، مازیار و، همت، به دست افشین ها

کنون کِشم چهره به مضراب، ز جمع سودایی ها                    نوا فکنم به جمع، جمله بخت یاری ها

کجاست بخت دل انگیز، به وقت نیستِ تیسپونی ها      به دجله گشته حجله بر آنان، زآن خیانت درباری ها

خزان ز آشیان برفکند، بنیان عشق و یادگاری ها              ز آن دمی که شد عشق، مدهوش شهسواری ها

به باشتین و مسجد سبزاور، خجسته باد خیانت ها!            که شد به دار هر چه در او بود، ز سربداری ها

چه راز و رمز در این است، کجاست راز داری ها         که هرکه خورد غم ما، شکم سفره گشت، به هارها

وزآن دمی که شدند حلاج و عین القضات به دارها     برفت جمله عشق ز دست و، گم شدست کامرانی ها

معاشران همه سنگ به دست، سماع کنان به شادی ها         به وقت کشتن یاران، تلو تلو خوران به دارها

روم به گوشه ی خلوت، کشم به ضجه نوا ها                 که بر مدار عشق و مرحمت، نبود این اجحاف ها

نظم نوشته ایی به تاریخ دوشنبه 16 فروردین 1400

این نظم نوشته را با الهام از این غزل دوست شاعرم، جناب علی لطفی تالکانی نبشته ام