دورود و سلام خدا بر رسول اکرم (ص) و بر ایمه و فرزندان ایشان (ع) علی الخصوص امام دوم اما حسن مجتبی (ع) و امام هشتم حضرت امام رضا (ع) که این روزها در غم شهادت مظلومانه انان هستیم. خداوندا به تو شکایت می برم از فقدان نبی مکرم اسلام ، خدایا از تو شکایت می برم از کمی تعداد و زیادی فتنه ها.
امروز 28 صفر سالروز رحلت جانگداز و فقدان ابرمرد عرصه توحید، نهایت خلق احسن، اخرین پیام اور سرای قدسی به سوی بشر زمینی، مردی از نسل ابراهیم خلیل (ان ابرمرد و مبارز توحیدی)، نرم خو ترین در بین سخت مزاج ترین ها، با محبت ترین ها در بین ظالم ترین  ها، گلی پاک که خداوند در بین در زباله هایی از انحراف رویانده بود و به او ماموریت داد  تا این فضای متعفن را تغییر داده و امتی را فضایی اینچنینی افریده بودند را به امتی توحیدی و متخلق به مکارم اخلاق تبدیل کند و اری همین معجزه نبی مکرم اسلام بود و چه سخت است به تنهای این کار را کردن، تصور کن چقدر انرژی باید داشت و صرف کرد تا فضا و جماعتی در تعفن خفیده را بعرصه مهر و توحید در اورد. اری این چنین است که می توان دلیل مرگ زود رس این بزرگ مرد را فهمید. پیامبر از شش دهه عمر شریف خود را دو دهه در ابلاغ و انجام این ماموریت گذراند و عمر خود را با دو دهه کار طاغت فرسا تمام کرد و در حالی که با توجه به اصل متوسط عمر، حتی امروزه هم سن مبارک نبی مکرم اسلام در هنگام رحلت از متوسط عمر امروزی(که در پایین ترین حد خود قرار دارد) کمتر است و این نشان می دهد که پیامبر ما وجود زی جود و با ارزش خود را همچون شعمی در حرارت ایجاد اصلاح و تغییر بشریت سوزاند و ان را به اتمام رساند. بزرگترین ضربه ای که از ناحیه مرگ این بزرگمرد به بشریت وارد شد قطع وحی بود و برای همیشه تاریخ ارتباط مستقیمی که از ناحیه وحی که تا پیش از این به سوی مردم از سوی خداوند ساری و جاری بود، قطع شد و دیگر کسی نخواهد امد که چنین ارتباطی را با خالق داشته باشد و لذا نه تنها ما مسلمانان بلکه تمامی بشریت در رحلت این انسان یکتا  دچار مصیبتی بزرگ گردید و برای ابد ارتباط مستقیم با خدا قطع شد و از ان پس باید ارتباطاتی از نوع دیگر با خالق جستجو کرد و دیگر لقمه ای اماده از بالا نخواهد امد و تنها با جهد و کوشش و خود سازی است که تنها می توان با این منبع قدس ارتباط برقرار کرد و این در حالی است که این راهی بود که تا پیش از این همیشه وجود داشته است و با ختم نبوت دیگر بشر از این ابخشور ذلال و پاک محروم گردید. از سوی دیگر به علت سختی راهی که اکنون در پیش روی ماست کمتر کسانی خواهند توانست به ان دست یابند و حال با مرگ نبی مکرم اسلام اگرچه خداوند با این استدلال که شما به مرحله ای رسیده اید که خود برای کار خود کافی هستید این ارتباط مستقیم را قطع کرد لیکن ما از نعمتی بزرگ و قابل اتکا و بدون زحمت برای هدایت محروم شدیم. لحظه عروج این ابرمرد را وقتی در ذهن خود مجسم می کنم رابطه این عروج و قبض روح توسط حضرت فرشته مرگ را می توان این گونه درد ناک (البته برای بشریت) تصور کرد که تا قبل از این خداوند همچون مغزی قوی و حسابگری که خالق بشریت بود، انرا از طریق  نخاع مستقیما هدایت می کرد و به سوی خود هدایت می کرد اما به ناگهان دستی برامده و نخاع را از بدن جدا کرد. جدا کردنی درد ناک و جبران ناپذیر ، و اکنون این بدن مانده که باید خود از این پس در میان تمامی ممکنات موجود، راه خود را به سوی هدایت پیدا کند، البته سخت است ولی در صورت رسیدن بسیار شیرین وارزشمند خواهد بود. لیکن در این میان باید این نکته را نیز یاداور شودم که خالق با احاطه ای که داشت، می دانست این بشر را توان رسیدن به سعادت هست و با سلاح رسول باطن و رسول ظاهر(که از این پس میراسش برای ما مانده است) می تواند به سعادت برسد، از سوی دیگر طبق فرمایش خداوند که از لسان نبی مکرم اسلام جاری شد، پیامبر از بین ما رفت ولی دو چیز در میان ما قرار داد یکی قران و یکی عترت ایشان است  که این دو می تواند در صورت استفاده بعنوان راهنما در هدایت بشریت به سوی معبود موثر و راهکشا باشد. لیکن با همه این حرف ها فقدان نبی شکایتی است که تنها می توان به درگاه خداوندی برد که بشریت از حضور فیزیکی ایشان محروم شد و حال ان که می توانست از این نور و مرحمت خداوندی بلا واسطه بهره مند شود، همچنان که دیگران در ان زمان شدند.

دلبرا دیده فرو بستی و ما را به غمت در تب و تاب           
                       ارچه ماندیم دایم بعد از ان در تب و تاب
ملک هستی بوده وهست ز انوار رخت در تب و تاب      
                           حال تو خود گو که به پایان رسد ایا تب و تاب؟
جبریل امین هم ز رخت بود اندر در تب و تاب                           
               حالیا خود تو بگو از چه نشیم ما اندر تب و تاب
عرش و کرسی ز دیدار تو بود اندر تب و تاب                 
                         ما که در ذیل این چرخه دهریم؛ سزد اندر تب و باب
خالق دهر به دیدار تو بود هر دم اندر تب و تاب                             
                   ما کی هستیم که نباشیم ز دیدار تو اندر تب و تاب
خاک اقدس که بود از لمس تو اندر تب و تاب                        
                      ما که از خاک  نییم کم، که نباشیم اندر تب و تاب
مرغ و ماهی به غمش بود اندر تب و تاب                               
               حالیا مرغ چمنش را نیز سزد اندر تب و تاب
فقد این مرد خدایی تب الود کند تب را                       
                             گو بیا کن تن رنجور تب الوده و اندر تب  و تاب
رحمتا رحمت تو کرد جهانی، در تب و تاب                                   
          من دلخسته هم از فیض توام باز، اندر تب و تاب
کن تو این دل فراخور ز انوار رخت در تب و تاب         
                            که دل مست تو باشد سزاوار دایم  تب و تاب
درد عشق تو کند جان به لب هر تب و تاب                              
               عشق هم بود اندر حرمت در تب و تاب
رحمتا رحمت هستی بود از شوق تو اندر تب و تاب
                                  رحمت اندر حرمت نیز بود، در تب  و تاب
رحمتا جمله ی قدس  بودند ز دیدار تو اندر تب و تاب                  
            لیک خود تو بگو که ماییم ارجع ، برای تب و تاب
قدسیان در حرم قدس بودند شامل فیض تب و تاب            
                       لیک ما را که نبودست ، نوایی که سراید نوای تب و تاب
رحمتا بعد تو نیست ما را نوایی برای تب و تاب                                  
  گو تو خود گو که این است سزایی  تب و تاب؟
ای نبی جمله افلاک بود از فیض تو مشحون و اندر تب و تاب
                  رفتنت نیز همی کرد ما را جمله اندر تب وتاب
فیض قدسی که بود از رحمت تو در تب و تاب                 
                     خود تو خواه تا شود از بهر ماهم در تب  و تاب
تاب رنجور را  نباشد ز فقد تو توان تب وتاب                       
                گو که ان فیض دراید  به جان تب و تاب
عالمی در صفر امد ز حجرت در تب و تاب            
                               گو صفر رو و ما را گذار در تب و تاب
سبط  اکبر شد از این ماه غم اندر تب و تاب                      
                 رحمتا این چه سریست که نهادی تو اندر تب و تاب
دل  غم دیده صحرای حجاز بود زدیدار تو اندر تب و تاب         
              خود تو خود گو که چیست در حالت و سراین تب و تاب
دل زهرای تو بود ز دیدار تو اندر تب  و تاب                           
           از چه این گل ز دیدار تو محروم شد و در تب و تاب
حسنین تو ز نور رخت و در برت اندر تب و تاب              
                   از چه جرمی شدند بی پدر خویش و اندر تب و تاب
این چه جرمی است که مجرم بود اندر تب و تاب                     
            تا که از جرم نکرده شوند اندر تب  و تاب
سیدا کم کن این شرح جکر سوز ، و سوز تب وتاب
                              چون نباشد توانی ز تحمل ، برای تب و تاب

  ۲۵ فوریه ۲۰۰۹  

+ نوشته شده در سه شنبه ششم اسفند ۱۳۸۷ ساعت 22:21 شماره پست: 37

قرن پر از جنگ و خونریزی 20 که داشت تمام می شد و جهان در آستانه ورود به قرن 21 قرار داشت، انگار نسیم خوبی بر جهان در حال وزیدن بود و انتظار می رفت در قرن جدید جهان بصورت متفاوتی از قرن 20 ظهور و بروز جدیدی داشته باشد، در این موقع صحبت از محیط زیست، حقوق بشر، گسترش علم و فن آوری، رفاه اجتماعی، آزادی، فرهنگ، آمیختگی و ارتباط بشری، دهکده جهانی ، تحمل مذهبی ، تقدم علم بر میلیتاریسم و نظامی گری و..... بود، انگار بشر به تغییر وضعیت خود تصمیم گرفته بود، و می خواست خانه تکانی داشته باشد و جهان را آنطور که می خواهد در قرن 21 بسازد، نه آنطور که هست. انگار بشر می خواست تغییر قرن را بهانه این تغییر کند و خود را تغییر بنیادی دهد و بسیار از خصلت های زشت را از خود دور کند. خصلت هایی که در قرن 20 گریبان گیر بشر بود و جان وی را آرزده بود.

انگار از حیوانیت به انسانیت قصد حرکت داشت، و می خواست از وضعیتی که سخت او را آزار داده بود، خود را برهاند. در ایران خودمان هم از مفاهیمی چون قانون گرایی، تحمل، توسعه سیاسی ، تکثرگرایی ، مردم سالاری، تعیین حدود و مسولیت ها، تساهل، برنامه ریزی، نظم، علم گرایی  و.... صحبت می شد و نسیم مبارکی در مجموع در اطراف ما در حال وزیدن بود، لیکن به ناگهان جمهوریخواهان در امریکا روی کار آمدند و بوش که گاوچرانی خشن بود سکاندار شد...

و به دنبال فرصتی بود تا شرایطی برای تامین خواست های حزبی جنگ طلبان و صنایع نظامی خود، به وجود آورد که به ناگهان واقعه 11 سپتامبر اتفاق افتاد و این رییس جمهور فرصت را مناسب دید و بر موج آن سوار شد و جنگ درازمدتی را به راه انداخت و به این ترتیب مسیری را که بشر انتظار می رفت در قرن 21 برود را تغییر داد و آرزوهای بشر را بر باد داد، و شروع این قرن را با جنگ های خونینی آلوده کرد که تمام آمال و آرزوهای آزادی خواهان و صلح طلبان از آن جمله بود؛ و دو دوره حکومت خود را با نکبت جنگ های خونین و قلدری گذراند و بدن نحیف صلح جهانی را با تازیانه های جنگ آزرد و رخم بزرگی بر بدن بشریت وارد کرد و در آخر نیز در سال 2009 کشوری ورشکسته اقتصادی، با گردابی از جنگ در عراق و افغانستان برای رییس جمهور بعدی به جای گذاشت و رفت.

ای کاش نیامده بود، که قرنی را که امید می رفت قرن صلح، عدالت، علم و پیشرفت و... برای بشر باشد، را با نکبت جنگ آلوده کرد. حال اوباما، سیاهی بارهای بجا مانده از آن بادهای خشن بیابانی را باید به منزل برساند، آمده و باید (اگر بخواهد و یا بگذارند) تغییری داشته باشد. لیکن اولین تغییری که باید انجام دهد این است که نکبت کار بوش را بزداید و سعی کند جهان را به ریل سابق خود برگرداند.

بوش کاری کرد که امروز مسلمانان از امریکا متنفرند و دیگران نیز اکنون در حالتی از تمکین همراه با ترس و تنفر از امریکا قرار دارند و با تردید به آینده می نگرند و در حال که با جهانی نا امن مواجهند.

امروز با اقدامات خود محورانه ای که بوش انجام داد بشریت که در ترس قرار گرفته است به دنبال چاره ای برای امنیت خود است و این حالت، اولویت صلح را تغییر داده و جهان به جای علم به تقویت نظامی و امنیت خود می اندیشد. بی قانونی های بوش جهان را از قانون گرایی به حرج و مرج برد. امروز امریکا که باید قاعدتا تعادل دهنده باشد، تعادل به هم زنده شده، امروز امریکا که باید محور امنیت باشد به هم زننده امنیت تبدیل شده است.

امریکا در این دوره سازمان ملل را از جایگاه خود پایین کشید و به یک نهاد بی خاصیت تبدیل کرد که حتی در کشتار مردم عادی هم توانی برای برخورد و محکوم کردن ندارد (غزه)، این در حالی است که نماینده ای از قاره آسیا در سازمان ملل دبیرکلی را به عهده دارد که عملکرد وی آبروی آسیا را با دنبال روی از امریکا و عدم تحرک، برده است. قبل از این کوفی عنان (افریقا) و یا خاویر پرز دکوئیار (امریکای لاتین) بودند که در مقایسه با بانکی مون ما آسیایی ها خیلی فعال تر بودند. اگرچه بخشی از این وضعیت سازمان ملل به عملکرد امریکا بر می گردد ولی شخص آقای مون هم بی خاصیت است.

امریکا در دوره بوش خسارات زیادی به جهان زد که شاید قرنی را نابود کرد و اگر امریکا بخواهد این شرایطی را که به وجود آورده است را تغییر دهد نیاز به 20 سال کار دارد تا دوباره جهان در وضعیت آخر حکومت بیل کلینتون برگردد (اگر بخواهد). افتتاحیه قرن 21 با جنگ انجام شد و این به دلیل بد شانسی جهان برای روی کار آمدن نئو محافظه کاران بود که آرزوهای بشریت و به باد دادند و ضربه ای بر پیکره بشریت زدند که جبران آن شاید حتی ممکن نباشد. بوش با انتخاب اسلام بعنوان دشمن جدید امریکا (بعد از فروپاشی شوروی) بیش از یک میلیارد مسلمان را در مقابل امریکا قرار داد و با اقدامات غیر قانونی و سنت شکنانه خود جهانی را در وحشت قدرت طلبی خود قرار داد و چهره امریکا را در جهان مخدوش کرد و شاید بتوان گفت که این شروع اضمحلال امریکا باشد که بوش جرقه ان را زد.

امروز جهان عرصه جنگ طلبان شده و حرف جنگ طلبان، قانون گریزان، خشونت طلبان در بین مردم خریدار دارد، چون بوش شرایطی بوجود آورد که ضرورت وجودی آنان را بشر در این شرایط برای امنیت خود احساس کند و علیرغم میل باطنی خود، تن به افرادی دهد که تا پیش از آمدن بوش در گوشه های محفلی خود زندانی بودند، و قدرت ابراز وجود نداشتند. امروز زنبور هایی که در شرایط سرما چاق و بی تحرک بودند، در گرمای حاصل از شرایطی که بوش به وجود آورده ، سر حال آمده و عرصه های سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، علمی و.... بشر را در دست گرفته و مطابق با میل خود این بخش ها را هدایت می کنند و بدین ترتیب آروزهای بشر در حالت یاس قرار می گیرد.

+ نوشته شده در شنبه بیست و ششم بهمن ۱۳۸۷ ساعت 12:3 شماره پست: 33

14 فوریه 2009 -  دهلی نو-  خانه فرهنگ – اتاق اقای قزوه