تاریخ تکرار مکرر حوادثی است که به معماها و سوال های تکراری نسل های متفاوت انسانی پاسخ یکسان اما در دوره های زمانی متفاوت می دهد و شاید بتوان گفت سوال های تکراری نسل ها، جواب های تکراریِ تاریخی در بر دارد و در این میان تنها کسانی نیاز به پاسخ عینی نمی یابند که با نوشته های برجای مانده نسل ها قرین و همراهند و تجربه دیگران را می آموزند، وگرنه تاریخ همواره درس هایی یکسان برای نسل ها و عصرهای متفاوت خواهد داشت، چراکه فقط این زمان وقوع حوادث است که تغییر می یابد ولی ماهیت حوادث تکراری و یکسان است، چرا تکراریست؟ برای این که خالق، قوانین و پدیده ها یکسانند و فقط این دوره آمدن و رفتنِ این پدیده هاست که متفاوت می شود.

نگاه کنیم به سه پدیده انسان، خدا، رفتار. خداوند امریست ثابت (دوستدار و به دیده عرفانی عاشق مخلوقات خود، که همواره توصیه هایی یکسان برای بهتر زیستن او دارد تا انسان بتواند دوره گذار این دنیایی را با موفقیت طی و به اصل خویش بازگردد)، انسان مخلوقی پیچیده اما با ماهیتی نسبتا ثابت (کمالجو، خودخواه، آرمان طلب، پرخواه، زیاده خواه و... هرکدام کم و زیاد همه دارند)، لذا رقابت انسان های کم و بیش برخوردار از این خصوصیات، تنها در کسب و دفع است. رفتار انسان ها هم باز ثابت است و هر انسانی با توجه به برجستگی در هر یک از خصوصیاتش اقداماتی یکسان داشته و از بین گزینه های پیش رو انتخاب هایی نسبتا محدود و تکراری با همسانان خود می کند.
و شاید همین منطق است که باعث به وجود آمدن و تکرار مکرر پدیده هایی تکراری همچون "ظالمین"، "مظلومین"، "جنایت کاران"، "پرهیزگاران" و... می شود، و دوره های زمانی همواره به تکرار و بازتولید این بِرندها با کم و کاست مشغول است. لذاست که واژه هایی همچون "حسین زمانه"، "یزید و یا ِشمر زمانه"، "موسی و یا فرعون زمانه"، "تفکر دُگم و مُتِصَلب"، "جاهلیت جدید"، "چنگیز و یا نِرون زمان" ، "تفکر خفقان آور قرون وسطایی"، "اصلاح، اصلاح طلب و مصلح قرن"، و... معنی ملموسی دارد و مصداقی عینی در هر زمانی می یابند. پس هم تاریخ یکسان است و هم انسان و هم حوادثی که بر او می رود.
و انسان اگر بخواهد اسیرهمان دامی نشود، که دیگران افتادند (تکرار رفتار ثابت)، باید بال های اندیشه ی خود را همواره در آسمان اطراف خود به پرواز در آورد و اسیر "نظام مرید و مرادی" زمان خود نشود و گیرنده هایش را به اسارت یک کانال خاص در نیاورد، زیرا هر کانالی را منشایی است که معمولا ما از غایت و هدفش بی خبریم، و در حالی که دل بدان داده ایم یک آن متوجه می شویم که مثلا اگرچه مسلمانیم و پیرو متعالی ترین دین، لیکن سر از لشکر یزیدِ مسلمانِ فامیل پیامبر (ص) و... درآورده ایم و الله اکبر گویان و شادتین بر لب، به عمل به تکلیفی مشغولیم که به کشتن بهترین های خلق جهان یعنی حسین (ع) منتهی خواهد شد، و می شویم همان "شمر زمانه"؛ به همین راحتی.

"گذشته چراغ راه آینده است" شاید بهترین نتیجه این بحث باشد، و نامی است که استاد "محمود تفقدي جامي" بر کتاب ارزشمند خود نهاد و آن را با این جمله از جناب تولستوی آغاز کرد که "ما بايد از چيزهايي‌ سخن‌ به‌ ميان‌ آوريم‌ كه‌ همه‌ مي‌دانند و كسي‌ را ياراي‌ گفتن‌ آن‌ نيست‌." از این جمله زیبای نویسنده شهیر روس تبار استفاد کنم و بگویم "ما باید از چیزهایی سخن به میان آوریم که همه باید بدانند ولی گاه در یک نقطه تاریخی مهم از زندگی خود در یک خلسه فرو رفته و غافلند و از یاد برده اند" 

+ نوشته شده در سه شنبه هشتم دی ۱۳۹۴ ساعت 7:7 شماره پست: 857  

اینان دو روی یک سکه اند سکه ی ظلم به انسان، خدا و رسولانش (ع)؛ یکی به نام مسیح (ع) و دیگری به نام محمد (ص)، اما هر دو بر قامت طمعه های خویش لباسی از رنگِ نارنج می پوشانند و به قربانگاه می برند، یکی در "گوانتانمو بی" و...، دیگری در "موصل"، "رقه"، "حلب"، "چترال"، "کویته"، "شاه جوی"، "رمادی"، "زاریا"، "الجیزه"، "فزان"، "برقه"، و... 

به نمایش های وحشتی که این وحشیان و جاهلان عصر جدید به راه می اندازند که نگاه می کنی، متوجه می شوی که حکایت همان حکایت استثمار انسان است، که آنان انسان را در مقابل قدرت خود کمر خم و مطیع می خواهند، تا حاصل دست رنجش را، و آنچه خداوند برای بشر به ودیعه گذاشته در دست کسانی باشد که زورمندند، فقط ادبیات شان متفاوت است، آن یکی پشت نام مسیح (ع) ایستاده و آن دیگری پشت نام محمد (ص)؛ هدف یکی است به تعظیم کشیدن انسان و غارت او.
اما اگر خداوند می خواست دوباره رسولی برای بشر اعزام کند حتما با او و بشریت سخن از این ظلم می کرد و چنانچه می خواست سخنی ممزوج با قسم با انسان کند، به کمر خم نارجی پوشان در حال هدایت به قربانگاه های ظلم قسم یاد می کرد؛ به رگ های مظلوم آنان آنگاه که خون سرخ و گرم شان در مظلومیت کامل جاری می شد، و به نفس های آخرشان که در اسارت ظلم و بین دست های جنایتکار جلادان جاهلیت وهابی عصر جدید و فولاد به خدمت گرفته شده در پای ظلم، کشیده شد، قسم یاد می کرد.
شروع قرن بیست و یکم این امید را در دل انسان تازه کرد که شاید از زیر خاکسترهای آتش خونبار و سوزنده ی جنگ های جهانی اول و دوم که میلیون ها خون، به ناحق بر زمین ریخت، جوانه های صلح بیرون آید ولی دست هایی از آستینِ جاهلیتِ خشنِ و مدرن وهابی و نقشه های ترسیم شده صلیبی، دست در دست هم دادند و جنگ زرگری به نام 11 سپتامبر به راه انداختند و آتشی به جان منطقه ما و بشریتِ این قرن انداختند، که حکایت سوداگرانانه ایی از شروع جنگ سوم جهانی را تداعی می کند.
این همان حکایت چشمه جوشان دائمی است که شیطان از ابتدای خلقت بشر راه انداخت و این چشمه ی جوشان همچنان می جوشد و جگرپاره های خشم و خشونت و ظلم را به بشریت ارزانی می دهد.

+ نوشته شده در دوشنبه هفتم دی ۱۳۹۴ ساعت 5:53 شماره پست: 856 

خوش آمدی ای پیام آور و ای مایه رحمت برای جهانیان، ای یگانه و مظهر اخلاق خوش، ای پیام آور آزادی از خشونت جاهلی و استبداد مستبدین، ای عصاره بخشش و عطوفت و...

خوش آمدی، ای محمد! 

اما، ای آخرین پیام آور آسمانی! 

نمی دانم که می دانستی بعد تو بر پیروانت چه خواهد گذشت؟! بر آیینت چه بار خواهد شد؟!!

شاید تو نمی دانستی؟!! اما حتما خدای تو که می دانست و... 

با این حال چرا پایان نبوت اعلام شد و درب های آسمان به روی زمینیان بسته شد؟!!

حال آنکه زمینیان که تازه فهمیده بودند که باید از فرستادگان آسمان تبعیت کرد، چشم به آسمان داشت، و تشنه عرفان و معرفت خداوندی بودند و... اما به یکباره و در ناباوری تمام، همه با ختم ارسال رُسُل مواجه شدند. 

نمی دانم، با این که خدای محمد (ص) بر این وضع و عاقبت ما آگاه بود، چرا باید ما را این چنین رها سازند در حالی که افسار قدرت و علمِ منسوب به خداوند، در دست کسانی می افتاد، که از ناکسان روزگار خودند.

کاش در حالی که قدرتان را می دانستم، می بودید، تا از جان و دل در خدمتِ بی منت تان باشم. اکنون که نیستید می فهمم که چه بودید و چه را از دست دادم.

کاش بودید و گرفتار مسائل تان بودم، اکنون می فهمم که همین گرفتاری ها و مسایل تان توفیقی بود که اکنون دیگر ندارم. حال راحت از مسایل تان هستم؟!، اما این مسایل و گرفتاری ها ثروتی بود که با رفتنتان بر باد رفت.

روحتان شاد باد ای پدر و مادر عزیز.
خدایا از دعای خیرشان ما را محروم مگردان.

دراین غروب دلگیر پنج شنبه حق داران ما را در جوار رحمتت متنعم گردان، آمین رب العالمین