ملامحمد عمر هم رفت (و یا رفته بود و خبر رفتنش رسید) و به کسانی پیوست که ظلم و جنایت در ذیل نام مذهب حقه اسلام در پرونده ی خونبار و رسوایشان مملو است. او کسی است که رهبری جریان طالبان افغانستان را برای سال های اوج جنایاتش به عهده داشت، که به نام اسلام و به نمایندگی از خداوند جنایات بیشماری را در افغانستان مظلوم و علیه مردم فرهنگ پرورش به انجام رساند و البته بدون مجازات این جهان را ترک کرد؛ و اینجاست که تنها اعتقاد به معاد است که به داد انسانِ مظلوم می رسد و دل مملو از آتش خشم او را سرد می کند، زیرا می داند که کارکردِ سازوکار خداوندی کار خود را در همان لحظه مرگ آغاز میکند و محققا او هم اکنون در کمینگاه (مرصاد) خداوندی گرفتار آمده است،

و باید او و امثالهم به خداوند پاسخگو باشد که "کی و کجا من به تو نمایندگی دادم که این همه ظلم را به نام من و رسولم (ص) بر بندگانم روا داری؟!" و یا "کی و کجا من تو و افکار و معلومات ناچیز انسانی ات را میزانسنج تشخیص حق و باطل قرار دادم، که دگراندیشان از بندگانم را این چنین باطل و ناحق و... تشخیص دادی و بدین سختی و وحشیانه سیاستِ شان کردی، کشتی و از حقوقی که به آنان اعطا کردم محروم کردی" و...

اما کسانی نیز هستند که دیگران را با تمام افکار و اعتقاداتِ شان به رسمیت می شناسند و علیرغم ملاعمر و همفکرانش معتقدند که : "در آن "بالاها" جایی است که دو روح هر چند از دو مذهب بیگانه (اگر) پرواز گرفته باشند - اگر بدانجا برسند و یکدیگر را در آن نقطه دیدار کنند - (حتی) دو مذهب نیز با هم آشتی خواهند کرد و یکی خواهند شد (دکتر علی شریعتی، کویر، ص95). 

+ نوشته شده در پنجشنبه هشتم مرداد ۱۳۹۴ ساعت 11:1 شماره پست: 812

انسانِ مغرور، بزرگترین گناه نزد خداوند، که غرور و تکبر خاص خداوندست، که تنها او لایق چنین صفتی است؛ اما انسان هایی را که به کمترین داشته ها دچار غرور و خودپسندیِ بیجا می شوند برخی به چند مقدار مال دنیا، برخی به چند خطِ علمی که از خطوط بیشمارِ دانشِ جهان می دانند و حتی برخی به چند عبادت ناچیز و یا چند پرهیز ساده در اعمال دینیِ خود دچار غرور می شوند و اگرچه هر انسانی می تواند دچار تفرعون شود ولی قلیل انسان هایی هستند که به کرسی های بالا دست می یابند و فرعونیت سراغشان را می گیرد و چنان تفرعونی از خود نشان می دهند که همه ی گذشته ذلت بارشان را فراموش می کنند و می شوند همان فرعون زمانه خود که مظهر غرور و نخوت بود.

اما آنان که از ما روی گردان شده اند و ما را با مراممان به کناری نهاده اند، شاید برخی اوقات بهترین وصف ها را از ما می کنند، و آن موقعی است که از انتهای دل خود به آنچه از ما دیده و تجربه کرده اند سخن بمیان می آورند، فردریک نیچه در کتاب "چنین گفت زرتشت" برخی از ما اهل ایمان را این گونه توصیف می کند؛ واقعا جای تامل دارد: "برخی هستند که به یک مشت پرهیزکاری خود مغرورند و با اتکا آن نسبت به همه چیز دست درازی و بی حرمتی می کند، به طوری که جهان غرق در ظلم و جور آنهاست (ص 117)."

 خداوند در سوره نحل آیه 29 جایگاه متکبرین را این گونه توصیف می کند "پس از درهای جهنم (یا به طبقات آن) وارد شوید در حالی که جاودانه در آنجایید. پس بسیار بد جایی است جایگاه متکبران."  

 + نوشته شده در دوشنبه پنجم مرداد ۱۳۹۴ ساعت 11:14 شماره پست: 811

بالاخره ماه سخت روزه داری با همه زیبایی ها و مرارت هایش به اتمام رسید، اما برخی از زیبایی ها تنها در سختی هاست که شکل می گیرند و زاییده شرایط سختند، و همین است که عید پایانش را زیبا و دلپذیر می کند و چه زیباست پایان یک دوره ی سختی در حالی که احساس می کنی که در طی آن تصمیم درستی گرفتی و حرکتی شایسته ی وظیفه و انسانیت خود داشتی.
خدایا این عید را برای همه ی انسان های تحت ستم زمین روز شادی قرار ده، تا انشاء الله پایانی باشد بر ظلم و ظالمین.

+ نوشته شده در شنبه بیست و هفتم تیر ۱۳۹۴ ساعت 5:44 PM توسط سید مصطفی مصطفوی  | نظرات

واقعا اگر مسلمانیِ ما حداقل به رعایت حق الناس و یا همان حقوق مردم ختم نشود، این مسلمانی ما به چه درد می خورد؟، شاید بهتر باشد این نام مسلمانی را از روی خود برداریم و بیخود مسلمان و مسلمانی را بدنام نکنیم که این بدترین خیانت به اسلام و مسلمانی است؛ که مسلمان باید زینت اسلام و ائمه دین (ص) باشد نه مایه ننگ و بدنامی برای آنان. 

به محیط اجتماعی که نگاه می کنی متوجه می شوی، آنچه که به طرز محسوسی غایبش می یابی، اخلاق، انسانیت و... است. به عنوان نمونه وعده ها و تعهدهای زبانی انگار دیگر پشیزی ارزش ندارد و به قول عامه فقط جنبه سرکار گذاری طرف مقابل را دارد و اگر به رشته تحریر و امضای محکمه پسند در نیاید، انگار نه انگار که تعهدی داده شده است و به آب خورنی انکار و زیر پا گذاشته می شود، اگر فردی احساس کند که تیغش می برد، کوتاهی نکرده و حتی اگر بدهکار باشد قیافه طلبکارانه به خود گرفته و وقیهانه و به راحتی حقی را ناحق می کند و حقوق طرف مقابل را ضایع می کند، کافی است که احساس کند که قانون به نفع اوست دیگر خدا، وجدان، مسلمانی، اخلاق، انسانیت معنی ندارد و...
امروزه خیل عظیمی از مردم این مرز و بوم، جایی در خارج از این مرزهای جغرافیایی را برای زندگی مناسب تشخیص داده و این کشور را به مقصدی در عمقِ سرزمین و فرهنگ دیگران ترک گفته، یا در پروسه ی مهاجرتند و یا در آرزوی مهاجرت؛ چرا؟ دلایل متفاوتی برای آن وجود دارد که شاید مهمترین آن عدم سازگاری با شرایطی است که در جامعه ما جریان دارد و شاید از دلایل عمده ی این شرایط، فراموشی اخلاق، انسانیت و مسلمانی باشد.
به دوستی که در پروسه مهاجرت به کانادا قرار دارد، گفتم در کجای کاری، گفت مراحلی انجام شده و مراحلی در حال انجام است، گفتم مردّدم که دعا کنم کارت حل شود و بروی یا دعا کنم که حل نشود و بمانی، زیرا نمی دانم این رفتن به خیر شماست، یا نه؛ گفت دعا کن که بشود که حتما خیر است، تردید نکن، دعا کن برویم و خلاص شویم؟!!.

اما خلاصی از چه؟ یکی از مواردی که اینان به طمع آن ما را ترک می کنند، نظم، عهد و پیمان، قانونمداری و... است که در سرزمین های دیگر هست و لابد اینجا نیست.

+ نوشته شده در جمعه بیست و ششم تیر ۱۳۹۴ ساعت 3:32 AM توسط سید مصطفی مصطفوی  | نظرات