امروز دو شقه امان کرده اند و جریان اصولگرایی تمام امکانات کشور، انقلاب، میراث جنگ، شهدا و... را به نفع خود بسیج کرده است تا جریان حریف را کاملا از صحنه های سیاسی و... خارج کند و خود را به عنوان تنها صدای انقلاب، اسلام، شهدا و مردم ایران جا بزند و مقاومت جبهه مقابل که بدون هیچ گونه رسانه قابل توجهی و... ایستاده است هم ستودنی و نمونه ایی از حاصل این ایستادگی را در انتخابات هفت اسفند 1394 همه به عینه دیدند و.... که دست بسته هم اگر منطقی باشی می شود ایستاد و پیروز شد. در این بین فضای دو قطبی جامعه را فرا گرفته و حتی همسنگران دوران دفاع مقدس را هم کاملا در دو جهت متضاد قرار داده است، متنی که ذیلا می آید مذاکره ایی است تلگرامی بین دو همسنگر دفاع مقدس که تفاوت دیدگاه و سو تفاهمات را می توان به عینه در آن دید.

Seyed Mostafa Mostafavi, [12.04.16 19:21]

دفن و مدفون شدن روشی است عقلی که جسم ما، به خاکی باز گردد که از آن خلق شده است. ولی همین هم رسم بعضی از ما شیعیان شده که جایی خاص به خاک باز گردیم، برخی نذر می کنند در کربلا دفن شوند، یا در پای امامزاده ایی باشند و میلیون ها پول بپردازند تا در جایی خاص بدنشان به خاک بازگردد؛ و انگار قبر آرامگاه ابدی ماست، که نیست؟! و آنجا تنها محلی برای همین تبدیل شدن است و بس،

ما انگار محل خاک شدن این بدن خاکی خود را هم در سرنوشت مان در جهان باقی تاثیر گذار می دانیم؛  به نظر من تفاوتی نمی کند که بازگشت به این خاک کجا و چگونه باشد، آنکه در جوار قبر پیامبر اکرم (ص) به خاک بازگشت، با آن فردی که خوراک کوسه ایی در آب شد و... تفاوتی ندارند و اگر معتقد به معاد روحانی باشیم، آنچه با خود به جهان باقی خواهیم برد، روحی است که یا آلوده است و یا پاک، تنها همین و بس. و اگر معتقد به معاد جسمانی که برای خالقِ خلق کننده کاری ندارد که جسم را دوباره سرجمع کند و شکلش دهد.

سلام پدر عزیزم!

روز پدر در پیش است و خوشا به حال آنانی که از این نعمت بی رقیب برخوردارند، اما من دیگر تو را ندارم و در دسترسم نیستی و حتی از خاک پاک مزارت هم به دور افتاده ام، تا ابراز محبتی و یا ادای دینی کنم، پاسخ زحمتی را دهم و... اما تو در بهترین نقطه قلبم زنده ایی و شرف حضور داری و با همین موجودی که در قلبم جای دارد، به نجوا خواهم نشست و همواره تو را با خود خواهم داشت و همچون خداوندگارم با تو سخن خواهم گفت.

 پدر عزیز! اکنون دیر زمانی است که تو را نیز همچون مادر عزیزم از دست داده ام و یتیمِ یتیم شده ام، بی هیچ پشت و پناهی، آنروز که تو را خداوند از باغ زندگی مان چید، هرگز نتوانستم عمق فاجعه ایی را که بر سرمان آمد را درک کنم، ولی گذشت زمان نشانم داد که میخ وجودت بر دروازه محکم زندگی مان چه نقشی داشت و چه استحکامی برایش به ارمغان می آورد، ولی افسوس که امروز با هر باز و بسته شدن این درب، صدای زیق زیق دهشتناک ناشی از گسستگی آن را می شنوم که یادآور فقدانت می باشد و جای خالیت را سخت به رخ ما می کشد و هر چه می گذرد کمبودت را بیشتر حس می کنم.

پدر عزیز! هرگز تو را فراموش نخواهم کرد.

 من تصویر زحمات توان فرسایی که برای مان کشیدی را هرگز فراموش نخواهم کرد، تن رنجور و فرسوده  از کارت را فراموش نخواهم کرد، وقت هایی که از عمر پر برکتت را برای رساندن روزی حلال برای مان سپری کردی را فراموش نخواهم کرد، تمام لحظاتی را که می توانستی برای تفریح خود سپری کنی، ولی صرف ما کردی را فراموش نخواهم کرد، خشم فرو خفته ایی که از خستگی ات را سعی می کردی پنهان کنی تا خوشی ما را برهم نزنی را فراموش نخواهم کرد، بیدار خوابی های شبانه ات در راه کسب روزی حلال را فراموش نخواهم کرد، پوک هایی پی در پی سیگارت و سرفه های پس و پیشش را فراموش نخواهم کرد که علیرغم سال ها استفاده ادامه دار از آن، تنها به خاطر اطلاع از تاثیرات نامطلوبش بر نوه ات آن را ترک کردی اگر چه بسیار سخت بود، عصبانیت های بروز یافته و شکایت بار ناشی از خستگی ات را فراموش نخواهم کرد، استیصالت را در برابر حجم کار فراموش نخواهم کرد، من رکوع و سجود نیم بند ناشی از خستگی ات را فراموش نخواهم کرد، تلاش شبانه روزی ات را فراموش نخواهم کرد، که چون شمع، وجودت را سوزاندی تا در روشنایی آن ما با شکمی پر، دلی آسوده و آرام و با امنیت کامل به رختخواب رویم و راحت بیاساییم، در حالی که وجوت تو از درد و خستگی شاید خواب نداشت.

من تو را با همه ی شخصیت مستحکم و پایدارت فراموش نخواهم کرد، کسی که مقابل هیچ قدرتی جز خداوند سر تعظیم فرود نیاورد، و گوشش را به سخن لغوی نسپرد و از جماعت لغوگویان فراری، از جماعت بیکاران و بیعاران بیزار، با سختکوشان همنشین و رفیق، سفره اش گسترده و کمتر دستش به سفره دگران، دهشش بسیار و گرفتنش کم و... من تو را با تمام وجود حس کردم که محسوس بودی و در دسترس. و هرگز فراموش شدنی نیستی.

روزت مبارک باد ای پدر عزیزم 

+ نوشته شده در سه شنبه سی و یکم فروردین ۱۳۹۵ ساعت 11:54 AM توسط سید مصطفی مصطفوی  | 

 این روزها جریان اصولگرایان خوشحال از بد عهدی امریکایی ها در اجرای برجام، مرتب دولت را زیر فشار رسانه ایی و تبلیغاتی خود گرفته اند و متهمش می کنند، از جمله ارباب رسانه ایی این جریان سیاسی همچون صدا و سیما، کیهان، جوان و... شاه بیت شان شده که چرا برجام به لغو این و آن موفق نشده، چرا اقتصاد این و آن نمی شود و... و می خواهد بگوید پس این از ضعف دولت است؟!!؛ حال آنکه یادشان رفته است که سیاست های نابخردانه همین جریان سیاسی که روزگاری نه چندان دور تمام کشور را در دست داشت، کشور را به این روز و در این گرداب انداخته است و حال همان ها امروز درخواست معجزه از طبیبی را دارند که بر ویرانه ایی حاضر شده که سال های سیاه حاکمیت آنان به این روزش انداخته، تا شاید بتواند از مرگ حتمی و ورشکستی کامل برهاندش، این دوستان اصولگرای ما اگر به عمق فاجعه ایی که برای کشور به وجود آورده اند رجوع کنند، خواهند فهمید که این بیمار سرطانی، این قافله غارت شده، این خزانه خالی، این دولت بدهکار، این کشور بریده شده از جهان و... را که تحویل "دولت تدبیر و امید" دادند در شرف مرگ بود و کار این دولت این است که تنها روند مرگ آن را تعطیل کند وگرنه برای بازگرداندن شرایط کشور به قبل از سال 1384 به چند دولت از این دست نیاز است.

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم فروردین ۱۳۹۵ ساعت 12:23 شماره پست: 941