محمد مهاجری:

مردم می‌پرسند، چرا باید صرفه‌جویی کنیم، در حالی‌که اختلاس‌ها برقرار است؟ اعتماد عمومی منوط به پذیرش اراده کلی نظام برای اصلاح، ولو به تدریج است.

حسن_روحانی، در تازه‌ترین سخنان خود: فضای امن می‌خواهیم نه امنیتی
تکرار نشدن جنگ دست ماست/بازدارندگی سیاسی مانع جنگ می‌شود
بزرگترین خیانت به رهبران، کم و زیاد جلوه دادن واقعیت‌ها است
فضای امن می‌خواهیم نه امنیتی/ برای تقویت بازدارندگی نیاز به جذب نخبگان داریم
در بسیاری از موارد بازدارندگی سیاسی مانع جنگ شد/ دشمن موفق نشد سازمان دفاعی ما را آشفته کند/ تکرار نشدن جنگ دست ماست
حسن روحانی روز چهارشنبه ۵ آذر، در دیدار جمعی از وزیران و معاونان رئیس‌جمهور در دولت‌های یازدهم و دوازدهم، تأمین امنیت را مطلوب و امنیتی کردن جامعه را مضر خواند و گفت:
امنیت، اطمینان و آرامش ایجاد می‌کند، ولی امنیتی شدن اطمینان را از بین می‌برد و مردم را نگران می‌کند. ما فضای امنیتی نمی‌خواهیم، ما فضای امن می‌خواهیم.متاسفانه هنوز پس از ۵ ماه بعد از جنگ ۱۲ روزه، همچنان در شرایط نه جنگ و نه صلحیم
او تأکید کرد:
باید همه تلاش کنیم تا شرایط «نه جنگ» را تقویت کنیم و برای این کار باید بازدارندگی‌های ما در بخش‌های مختلف ترمیم و تقویت شود و برای این کار الزاماتی نیاز است که همه باید تلاش کنیم برای دستیابی به آن تا بتوانیم هر چه سریع‌تر در برابر توطئه‌های دشمن بازدارندگی واقعی را به کشور برگردانیم.
باید قدرت اطلاعاتی را تقویت کنیم.
سرویس‌های اطلاعاتی ما باید با سرویس کشورهای دیگر همکاری داشته باشند. مردم هم باید به دستگاه اطلاعاتی کمک کنند. در بخش فناوری اطلاعات هم خودمان را تقویت کنیم. راهش این است که فضای امنیتی را برداریم و نخبگان ایرانی را در هر کجای دنیا هستند، جذب کنیم.
وزارت اطلاعات، سازمان اطلاعاتی، دستگاه‌های اطلاعاتی آنچنان باید در میان مردم محبوب باشند که همه پشت سر آن‌ها باشند، بگویند این دستگاه اطلاعاتی ما می‌خواهد جاسوس را دستگیر کند. این دستگاه اطلاعاتی می‌خواهد جلوی جرایم سازمان‌یافته را بگیرد. این دستگاه اطلاعاتی می‌خواهد یک گروه تروریستی که می‌خواهد وارد کشور شود را سر مرز دستگیر کند. اگر این چنین شد همه مردم پشت سر دستگاه اطلاعاتی خواهند بود،
ولی اگر خدای ناکرده اصلاً کل کار اطلاعاتی ما شد شنود این و آن به دلایل خاص سیاسی، به نفع این جناح یا آن جناح، این فرقه یا آن فرقه آن وقت ما به جایی نمی‌رسیم.
روحانی با اشاره به اینکه در سال ۷۸ بازدارندگی سیاسی مانع جنگ شد، گفت:
متأسفانه الان در منطقه بازدارندگی گسترده نداریم و فضای کشورهای همسایه کاملاً در اختیار آمریکا و اسرائیل است.
حفظ بازدارندگی توسط مردم بی‌نقص بوده است. اهداف اصلی دشمن این بود که یا این نظام را تغییر بدهند یا به تعبیر خودشان آن را سرنگون کنند، یا اینکه در ایران بتوانند تمامیت ارضی ما را خدشه‌دار و کشور را تجزیه کنند.
درست است که هر دو مسأله وظیفه نیروهای مسلح و دستگاه‌های اطلاعاتی است، اما عمدتاً ملت سینه سپر کرد که دشمن ناموفق بود.
اگر می‌خواهیم در برابر دشمن بازدارندگی خودمان را حفظ کنیم، مردم باید امیدوار باشند. ما به مردم می‌گوییم در کشور مشکلات داریم و باید مقاومت کنید ولی خودمان باید قدم اول را برداریم.
تکرار نشدن جنگ دست ماست. دشمن می‌خواست سازمان دفاعی ما را آشفته کند اما موفق نشد. کاری که هبری انقلاب در همان ساعت‌های اولیه در ساماندهی فوری و سریع انجام داد، اقدام خیلی بزرگی بود.
در جنگ ۱۲ روزه ما ایستادگی و مقاومت کردیم ولی ضربه هم دیدیم و مشکلات داشتیم. اما معنایش این نیست که دیگر تکرار نمی‌شود. تکرار نشدنش دست ماست،
یعنی اگر ما در جامعه وحدت‌ و انسجام ملی‌مان را به خوبی حفظ کنیم، در آن شرایط ما می‌توانیم در برابر دشمن ایستادگی کنیم.
بزرگترین خیانت به رهبران، کم و زیاد جلوه دادن واقعیت‌ها است.
باید بدانیم ما دشمنان قوی پنجه و خطرناکی داریم. اسرائیل جزو شرورترین و خبیث‌ترین رژیم‌هاست. آن طرف هم دشمن و خصمی داریم به نام آمریکا که کنار این رژیم ایستاده، فردی که امروز در آمریکا حاکم است معلوم است چه آدمی است، هر روز یک تصمیمی می‌گیرد و یک حرفی می‌زند.
پس ما باید با دقت محاسبه کنیم و دشمنان را به همان اندازه که هستند قدرتمند ببینیم.
ما باید در فناوری و فضای سایبری تلاش کنیم، داده‌ها و زیرساخت و مسیر ارتباطمان را به خوبی حفظ کنیم.
باید در فناوری، حداقل از ایرانی‌هایی که در خارج از کشور هستند به خوبی استفاده کنیم. برای این کار باید فضا را امن و افراد لایق را جذب کنیم


افشاگریِ روحانی: در دولتی رفتند از یک کشور همسایه، میلیون‌ها نفر را وارد کشور کردند، برای چه؟!
رئیس جمهور پیشین، روز چهارشنبه ۵آذر در جمع وزیران و معاونان دولت‌های یازدهم و دوازدهم، گفت: وقتی در دولتی می‌روند، از یک کشور همسایه، [افغانستان] میلیون‌ها نفر را وارد کشور می‌کنند بی‌حساب و کتاب، حالا برای چه وارد کردند، من الان وارد این مقوله نمی‌شوم. آخر به چه دلیل این همه آدم را اجازه دادند، وارد کشور شوند؟! البته من نمی‌خواهم بگویم از همسایه ما هیچ کس وارد ایران نشود، ولی باید حساب‌شده باشد، باید دقت کنیم، باید بتوانیم به خوبی آن‌ها را کنترل کنیم.

روحانی، در جمع وزیران خود: یکی از دانشمندان که ترور شد قبلاً یک سرویس خارجی به ما اطلاع داده بود
این همه نفوذ و جاسوسی دیدیم در ماه‌های قبل، چه بود وچه بساطی بود. به معنی واقعی کلمه باید طراحی جدیدی داشته باشیم. وقتی سرویس اطلاعاتی ما با سرویس اطلاعاتی هیچ کشوری همکاری ندارد، به تنهایی که نمی‌شود کار کرد. خیلی از مسائل اطلاعاتی در ارتباط با سرویس‌های اطلاعاتی کشورهای دیگر به دست می‌آید. یکی از دانشمندان که ترور شد قبلاً یک سرویس خارجی به ما اطلاع داده بود که این آقا را می‌خواهند ترور کنند. سرویس اطلاعاتی کشور دیگری به وزارت اطلاعات ما گفته بود که وزارت هم به مسئولین مربوطه خبر داده بود. البته متأسفانه آن عزیز ما ترور شد ولی این اطلاعات به ما رسیده بود. سرویس‌های اطلاعاتی ما باید با سرویس کشورهای دیگر همکاری داشته باشند. در بخش فناوری اطلاعات هم خودمان را تقویت کنیم و فناوری‌های لازم را جذب کنیم. از طرف دیگر مردم باید بیایند در کنار دستگاه اطلاعاتی و به آن کمک کنند.


روحانی: وقتی موضوع خرید واکسن خارجی را مطرح کردیم یک عده مخالفت کردند گفتند ما که واکسن داریم، اصلاً ما می‌توانیم به زودی واکسن را صادر کنیم!
درستاد ملی کرونا وقتی موضوع خرید واکسن را مطرح کردیم، یکی دو نفر به من اعتراض کردند و گفتند، برای چه می‌خواهید واکسن بخرید؟ در آن جلسه می‌خواستیم خرید خارجی را تصویب کنیم چون لازم بود در ستاد مصوب می‌شد. یک عده مخالفت کردند وگفتند،که واکسن داریم، ما می‌توانیم به زودی واکسن را صادر کنیم؛ شما می‌خواهید وارد کنید و از خارج بخرید؟ چرا می‌خواهید این کار را بکنید؟ وقتی قرارداد ۶۰ میلیون دوز واکسن را با اسپوتنیک روسیه بستیم، به ما اعتراض کردند که چرا ۶۰ میلیون دوز قرارداد بستید؟ یا با سازمان بهداشت جهانی ۸.۱۶ میلیون دوز واکسن قرارداد بستید؟ در موقع خرید از باهارات هند گفتند چرا خریدید؟ نسبت به چین که یک عده اعلامیه علیه ما دادند. آقایی که نماینده مجلس بود اعلامیه داد، دیگرانی هم اطلاعیه دادند که واکسن چین به درد نمی‌خورد چرا می‌خرید؟ اگرمی‌خواستیم به حرف این‌ها گوش کنیم و واکسن نمی‌خریدیم چه وضعی پیش می‌آید؟


واقعیت مغفول!
شیخ حسن_روحانی حرف‌های مهمی را که بعضاً جنبۀ افشاگرانه دارند، مطرح کرده است.
او با تشریح داستانِ انفجار در پایگاه آمریکایی در ظهران عربستان و قصد دولت کلینتون برای حملۀ نظامی به خاک ایران در اواخر دهۀ 70، نقش دیپلماتیک خود را برای خنثی‌سازی این تهدید برجسته کرده است.
واقعیت اما این است که آنچه خطر حملۀ نظامی آمریکا به ایران را در آن مقطع خنثی کرد، حادثۀ دوم_خرداد سال 76 و شکل‌گیری دولت سیدمحمد_خاتمی در ایران بود که از یک طرف دولت کلینتون را نسبت به تشنج‌زدایی در روابط کشورش با ایران امیدوار کرد و از طرف دیگر، سعودی‌ها را در مورد تغییر سیاست جمهوری اسلامی در منطقه دلگرم ساخت.
تلاش‌های دیپلماتیک در سایۀ رویداد دوم خرداد به نتیجه رسید وگرنه شانسی برای موفقیت آن نبود!
چرا آقای روحانی این واقعیت را در اظهارات خود نادیده گرفته است؟
احمد زیدآبادی

وقتی اسحاق جهانگیری می گوید «هیچکس نمی‌داند برای آینده چه باید بکند» چقدر باید نگران بود؟
هم میهن نوشت:
اسحاق جهانگیری سیاست‌ورز باسابقه ایرانی را می‌توان در ته‌خطی از اصلاح‌طلب‌ها فرض کرد که در همسایگی جناح سیاسی اعتدالگرایان قرار دارد.
به همین دلیل بود که حسن روحانی با تشخیص خود و شاید سفارش‌های مرحوم اکبر هاشمی‌رفسنجانی در مقام معاون اول رئیس‌جمهور، دوره یازدهم ریاست‌جمهوری فعالیت خود را در سطحی بالا شروع کرد.
اگر چنین است که سیاستمداری در اندازه اسحاق جهانگیری که بیشتر وقت‌ها با احتیاط سخن می‌گوید در یک نشست که در کانون توجه بوده است می‌گوید «هیچکس نمی‌داند برای آینده چه باید بکند» باید بدانیم که روزگار ایران از آنچه تصور می‌کنیم مبهم‌تر است. واقعیت این است که این داوری ترسناک جهانگیری در سپهر اقتصاد سیاسی کشور مابه‌ازای عینی دارد

با توجه به پرسشهای متعددی که از من شده است، به اطلاع می‌رساند که سه شنبه شب ۲۳ سپتامبر به من خبر دادند که ریاست جمهوری دکتر مسعود پزشکیان – که برای شرکت در اجلاسیه عمومی سازمان ملل متحد به نیویورک آمده بود – مایل است با دو نفر از اساتید ایرانی مقیم آمریکا که در جنگ اسرائیل و آمریکا علیه ایران از وطنشان دفاع کرده بودند به طور خصوصی و جداگانه ملاقات کند و سخنان هر یک را به مدت بیست دقیقه بشنود. با اینکه زمان دیدار مصادف با کلاسم (دین و سیاست در ایران پساانقلاب) بود، پذیرفتم، برای فردا بلیط گرفتم و چهارشنبه شب لغو کلاس به دلیل سفر غیرمترقبه به نیویورک را به دانشجویان اطلاع دادم. صبح پنجشنبه ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۵ (۳ مهر ۱۴۰۴) به نیویورک پرواز کردم.

عصر همان روز به مدت بیش از یک ساعت، آنچه شرط بلاغ بود، با صراحت و شفافیت به اطلاع رئیس جمهور رساندم. دکتر پزشکیان با رویی گشاده سخنان مرا شنید و به برخی گفته‌هایم پاسخ داد. انتشار گزارش دیدار به عهده دفتر ریاست جمهور است. در زمان ریاست جمهوری آقای سید محمد خاتمی هم با ایشان دیداری صریح، صمیمی و انتقادی داشته‌ام. در هر حال از زمانی که در غربت غربیه هستم، این نخستین باری است که یکی از مقامات ایرانی از اینجانب به عنوان یکی از مدافعان اصلاحات ساختاری دعوت به گفتگو کرده و انتقادات مشفقانه‌اش را شنیده است. امیدوارم این ملاقات فایده‌ای ولو اندک برای کشورمان داشته باشد و مطالبات ملی تا بیش از این دیر نشده به گوش کسانی که باید بشنوند و عمل کنند برسد، انشاءالله.

روز جمعه ساعتی قبل از بازگشت، یکی از مسئولان عالی‌رتبه دفتر ریاست جمهوری به دیدارم آمد و از جمله گفت «چرا به کشور برنمی‌گردید؟! شرایط تغییر کرده است.» تشکر کردم و پاسخ دادم چه کسی می‌خواهد از نعمت زندگی در وطنش محروم باشد؟ منتقدان ساکن کشور در حبس و حصر خانگی چه می‌کنند؟! علیرغم رصد دقیق، در مجموع هنوز متاسفانه نشانه‌ قابل توجهی از بازگشت نظام به‌سوی مردم مشاهده نمی‌کنم. برایش از جمله توضیح دادم که من هنوز در کشورم ممنوع القلم مطلقم. اگر واقعا شرایط تغییر کرده است به کتابهایم مجوز تجدید چاپ، ترخیص از چاپخانه و انتشار بدهند، در نشریات کاغذی کشور امکان انتشار مقاله و مصاحبه داشته باشم، و در دانشگاهها و محافل داخلی امکان سخنرانی مجازی داشته باشم، بی آن که برای دعوت‌کنندگان مخاطراتی ایجاد شود. بعد از آن تازه می‌توان باور کرد که احتمالا شرایط تغییر کرده است.     دکتر محسن کدیور

جایزه چمبرلین برای ترامپ؛ چرا طرح او برای اوکراین یک «معامله کثیف» تلقی می‌شود؟

توماس_فریدمن در نیویورک تایمز نوشت:

طرح ترامپ برای پایان دادن به جنگ اوکراین نه یک تلاش برای صلح، بلکه نوعی «سازش تحقیرآمیز» با ولادیمیر_پوتین است؛ چیزی شبیه سیاست مماشات نویل چمبرلین در برابر هیتلر.

ترامپ و نزدیکانش، از جمله استیو ویتکاف، مارکو_روبیو و دن_دریسرول عملاً بدون مشورت با اوکراین یا متحدان اروپایی، توافقی را طراحی کرده‌اند که تسلیم کامل اوکراین به خواسته‌های روسیه است و سپس کی‌یف را تحت فشار گذاشته‌اند تا آن را تا روز پنج‌شنبه بپذیرد.

در این طرح، آمریکا به‌جای حمایت از متحدانش، فاتحِ شکست‌خورده‌ جنگ پوتین را نجات می‌دهد.

این طرح بیشتر به سندی نوشته‌شده در کرملین شباهت دارد تا در کاخ سفید.

اوکراین باید تمامی سرزمین‌هایی را که روسیه «الحاق» کرده به‌طور رسمی واگذار کند، ارتش خود را ۲۵ درصد کاهش دهد، از داشتن تسلیحات دوربرد محروم شود و هیچ نیروی ناتو در کشور مستقر نشود.

در عین حال، آمریکا «تضمین امنیتی مبهم» می‌دهد و ۵۰ درصد از سود سرمایه‌گذاری روی ۱۰۰ میلیارد دلار دارایی‌های منجمد شده روسیه را مطالبه می‌کند.

این «معامله کثیف» است. توافقی که به روسیه پاداش حمله می‌دهد و به متحدان آمریکا پیامی خطرناک می‌فرستد، اینکه در دوران ترامپ، واشنگتن بهای دفاع از آزادی آنها را نخواهد پرداخت.

راه‌حل واقعی باید «معامله‌ای آلوده اما قابل قبول» باشد، نه «معامله‌ای فاسد و ننگین».

توافق مناسب باید خطوط نبرد را ثابت کند، اما هیچ سرزمینی را به‌طور رسمی به روسیه واگذار نکند، نیروهای امنیتی اروپایی را به‌عنوان بازدارنده در خط آتش مستقر کند، و روسیه را تا زمان پرداخت غرامت ویرانی‌های اوکراین، زیر تحریم نگه دارد.

همچنین اتحادیه اروپا باید مسیر عضویت اوکراین را تضمین کند تا مردم روسیه همیشه شاهد باشند که اوکراینی‌ها به اروپا پیوسته‌اند، در حالی‌که خودشان زیر نظام فاسد پوتین مانده‌اند.

در مقابل، طرح ترامپ تنها یک پیام دارد: «تسلیم‌شدن در برابر یک دستِ بد روسیه»، توافقی که تاریخ آن را خریدارانه و ننگین ثبت خواهد کرد.

«ایران و اوکراین؛ دو میهن، یک دشمن سیری‌ناپذیر و همسایه‌ای بی‌رحم!»

علی توکلی / چمستان

تاریخ، گاه بی‌رحمانه تکرار می‌شود و امروز اوکراین، همچون ایرانِ دوران قاجار، در برابر یک ابرقدرت فرصت‌طلب، زورگو و خوکرده به تجاوز ایستاده و طعم تلخ از دست دادن روستاها و شهرها و استان‌هایش را با چشمانی اشک‌بار می‌چشد.

قیاس وضعیت کنونی اوکراین با سرنوشت غم‌انگیز ایران عزیز در پی عهدنامه‌های ننگین گلستان و ترکمانچای، مصداق و تصویری ترسناک از تجاوز وحشیانه ی روسیه است. آن روزها، ایستادگی سرداران بزرگ و وطن پرستی چون عباس‌میرزا در برابر پاسکویچ، فرمانده‌ی خون‌آشام روس، به دلیل ضعف دولت مرکزی ، ناگزیر به تسلیم انجامید و در مجموع حدود ۲۵۰ هزار کیلومتر مربع از خاک ایران جدا شد.

این جدایی شامل ۱۷ شهر و ولایت قفقاز ایران بود؛ تراژدی بزرگی که در آن مهم‌ترین ایالت‌های ایران همچون گنجه، قره‌باغ، شکی، شیروان، دربند، بادکوبه، به همراه داغستان و گرجستان «طبق عهدنامه گلستان» و سپس ایروان، نخجوان و بخش‌های دیگری از تالش «طبق عهدنامه ترکمانچای» تماماً از پیکره‌ی ایران جدا و به روسیه منضم شدند. یک تراژدی ملی که با تحمیل غرامت سنگین و کاپیتولاسیون، داغی ابدی بر دل ایرانیان گذاشت.

حال زلنسکی، این چهره‌ی وطن‌پرست و محبوب مردم اوکراین، نماد همان مقاومت ناگزیر است که با وجود تحقیر و تهدید از جانب ترامپ و تأخیر و کمک‌های ناکافی غرب، به معامله‌ای که تمامیت ارضی کشورش را خدشه‌دار کند، تن نداده است. اما اکنون سایه‌ی شوم یک «معامله‌ی بسیار ناخوشایند و دهشتناک» میان قدرت‌های بزرگ، بدون حضور کامل اوکراین به چشم می‌خورد؛ انضمام و الحاق شبه‌جزیره‌ی کریمه و استان‌های لوهانسک، دونتسک، خرسون و زاپوریژیا به خاک روسیه ، به معنای تکرار همان ناچاری و استیصال در برابر متجاوز قدرتمند و بی‌رحمی است که داغ زخم ناسور و بازش بر پیکر میهن و وطن‌پرستان هرگز با گذر زمان التیام نخواهد یافت.

از صمیم قلب و شمیم جان آرزومندیم که جهان فارغ از مسامحه و سوداگری ، یک‌صدا دستِ تطاول و تجاوز پوتین ، این هیولای هولناک را کوتاه کند؛ مبادا که سکوتِ ما، اشتهای سیری‌ناپذیرِ روسیه ، این متجاوز فرصت طلب را تحریک کرده ، اشغال و غصب سرزمین‌های همسایگان به قانونی نانوشته و عادتی همیشگی برای او بدل شود.

طرح صلح ترامپ؛ پایان یک جنگ اوکراین، آغاز فصل تنهایی و شروع یک بحران تازه برای جمهوری اسلامی

حمید_آصفی

طرح صلح پیشنهادی دونالد ترامپ برای پایان‌دادن به جنگ اوکراین، اگر چه هنوز در واشنگتن و مسکو به‌طور رسمی باز نشده، اما به‌اندازه‌ی کافی نشانه‌گذاری شده تا بتوان فهمید: آمریکا در حال جابه‌جایی اولویت‌های ژئوپلیتیکی خود است؛ و هر جابه‌جایی اولویت در واشنگتن یعنی لرزش در تهران.

ایده روشن است: پایان‌دادن به جنگی که آمریکا حاضر نیست یک روز دیگر برایش هزینه بدهد. تهدید صریح کاخ سفید به اوکراین مبنی بر قطع کمک‌ها ظرف چند روز آینده، عملاً حکم ابلاغی بود که زلنسکی مجبور است آن را بخواند حتی اگر امضا نکند. پیام آمریکا بی‌پرده است: جنگ باید تمام شود؛ حتی اگر پایانش شبیه یک معامله‌ی سرد باشد.

در قلب این بسته صلح، یک جمله کلیدی وجود دارد: به رسمیت شناختن کنترل روسیه بر حداقل دو استان اشغالی. این همان خط قرمزی است که اروپا سه سال برایش هزینه داد، اما واشنگتن امروز با بی‌اعتنایی از رویش رد می‌شود. کریمه که از ابتدا موضوع بحث نبود؛ اما دو استان شرقی، یعنی همان مناطقی که هنوز هم صدای انفجار در آن‌ها شنیده می‌شود، قرار است برای همیشه از نقشه‌ی رؤیایی «اوکراین واحد» حذف شوند.

در کنار این، فریز سیاسی وضعیت چند منطقه دیگر، عدم عضویت اوکراین در ناتو، آزادسازی مرحله‌ای تحریم‌های روسیه، و استفاده از حدود صد میلیارد دلار اموال بلوکه‌شده روسیه برای بازسازی اوکراین قرار دارد. این طرح نه طرح صلح، بلکه طرح بازتنظیم نظم قدرت است؛ بازتنظیمی که یک پیام مستقیم به تهران دارد: روسیه معامله می‌کند، حتی اگر شما را زیر میز جا بگذارد.

روسیه اگر به این توافق تن دهد، یعنی پذیرفته با آمریکا به یک «توافق مادر» وارد شود؛ توافقی که ارزش ژئوپلیتیکی‌اش بسیار بزرگ‌تر از جنگ اوکراین است. چنین معامله‌ای یک الزام بدیهی دارد: روسیه دیگر نمی‌تواند در هیچ درگیری احتمالی ایران–اسرائیل در کنار تهران بایستد. نه از نظر سیاسی، نه از نظر نظامی، و نه از نظر مقیاس منافع. مسکو اگر امتیاز ارضی بگیرد و تحریم‌هایش باز شود، ایران را رها می‌کند بدون حتی یک لحظه تردید.

کرملین در چنین لحظه‌ای نه شریک است، نه متحد، نه حتی حامی موقت. روسیه بعد از توافق، یک کشور نرمال‌سازی‌شده خواهد بود و تهران یک کشور گرفتار. ایران در تمام سال‌های گذشته روی «روسیه تحریم‌شده» حساب باز کرد؛ اما طرح ترامپ در حال خلق «روسیه دوباره متصل‌شده» است. این یعنی معادله‌ی تهران از کف می‌رود.

اگر توافق عملی شود، دومینو ادامه خواهد داشت: بازگشت کامل نفت روسیه به بازار جهانی؛ باز شدن مسیر ونزوئلا برای فروش تمام‌عیار نفت به آمریکا و اروپا؛ و رقابت سنگین تولیدکنندگان برای کاهش قیمت. ایران اولین قربانی این معادله خواهد بود. وقتی نفت ۱۲۰ دلاری سقوط کند و به بازه‌ی کم‌سود برسد، دیگر هیچ تخفیفی برای چین جذاب نیست. چینی‌ها می‌توانند با یک «بازی تعرفه‌ای» خرید نفت ایران را کاهش بدهند و تهران هیچ ابزاری برای جلوگیری از آن نخواهد داشت.

فساد داخلی نیست که نفت ایران را زمین می‌زند. قراردادهای پنهانی هم نیست. بازگشت روسیه و ونزوئلا به بازار جهانی است که خون اقتصاد ایران را می‌مکد.

طرح صلح ترامپ برای اوکراین، برخلاف ظاهر ساده‌اش، در حال تنظیم مجدد کل نقشه قدرت اوراسیاست: آمریکا از اروپا فاصله می‌گیرد، روسیه از ایران فاصله می‌گیرد، چین زیر فشار تعرفه‌ای آمریکا قرار می‌گیرد، و ایران می‌ماند با انزوایی که خودش ساخته، اما این بار بدون روسیه. جمهوری اسلامی تا امروز تصور می‌کرد که «ائتلاف شرق» یک ستون مطمئن است. اما این طرح نشان می‌دهد که شرق نیز معامله می‌کند، امتیاز می‌دهد، و متحدان را خرج بقای خود می‌کند.

تهران اگر این پیام را نگیرد، اتفاقی خواهد افتاد که همیشه از آن می‌ترسید: تنهایی ژئوپلیتیکی در لحظه‌ای که بیشترین تهدیدها از اسرائیل، آمریکا و بازار جهانی انرژی هم‌زمان فعال می‌شوند.

طرح صلح ترامپ فقط پایان یک جنگ نیست؛ آغاز یک عصر جدید است: عصر بازگشت روسیه، بازسازی اروپا، و تنها ماندن ایران. جمهوری اسلامی اگر فکر می‌کند روسیه برایش هزینه خواهد داد، باید این حقیقت را بپذیرد: کشوری که برای گرفتن دو استان حاضر است میز اروپا را بشکند، هرگز برای حفظ رابطه با ایران حتی یک لیوان آب هم زمین نمی‌گذارد. طرح صلح ترامپ یک پیام دارد: بازی بزرگ در حال تغییر است؛ و تهران در این بازی نه مهره است، نه شریک، صرفاً یک هزینه اضافی است که هیچ قدرتی حاضر نیست آن را بپردازد.

کارِ دشمنه…!

اکبر اعلمی

قریب به ۴۶ سال است که سکان اصلی قدرت در اختیار روحانیونی قرار دارد که نه‌تنها در همه عرصه‌های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی، هنری و علمی دخالت مستقیم دارند، بلکه صدها تریبون رسمی نیز برای تبلیغ دیدگاه‌های خود در اختیارشان است؛
از بیش از صد شبکه رادیو و تلویزیونی گرفته تا ده‌ها نهاد عریض و طویل مانند سازمان تبلیغات، حوزه‌های علمیه، هیأت‌ها، بنیادها و صدها نشریه و پایگاه رسانه‌ای.
افزون بر این‌ها، سالانه میلیون‌ها جلد کتاب درسی و غیر‌درسی نیز برای ترویج همان ارزش‌ها تولید و در سراسر کشور توزیع می‌شود.
با این حجم عظیم امکانات، صدها هزار میلیارد تومان بودجه و ده‌ها هزار نیروی انسانی، اگر از همین حضرات محترم بپرسید «شغل شریف شما چیست؟» با قاطعیت خواهند گفت:
«کار فرهنگی می‌کنیم.»
اما اگر بپرسید:
«پس چرا با این همه ابزار و سرمایه، وضعیت فرهنگی جامعه چنین است؟ چرا نسل انقلاب—به‌ویژه دهه‌هفتادی‌ها و دهه‌هشتادی‌ها—تا این اندازه در برابر ارزش‌های دینیِ مطلوب شما عصیان کرده‌اند؟»
پاسخِ آماده‌شان معمولاً یک چیز بیشتر نیست:
«کارِ دشمنه…!»